من فروتن بوده ام
و به فروتنی،
از عمق خواب های
پریشانِ خاکساری خویش
تمامی عظمت عاشقانه ی
انسانی را سروده ام
تا نسیمی بر آید.
نسیمی برآید و
ابرهای قطرانی را پاره پاره کند.
و من به سان دریایی
از صافی آسمان پر شوم
- از آسمان و مرتع و مردم -
پر شوم.

(احمد شاملو)

---